begeleidingGeen categoriejongerenopvoeding

Bushaltegesprek

Als je in de zorg terecht komt, word je vaak geconfronteerd met een eindeloze reeks hulpverleners. Je vertelt je verhaal aan iemand, dat voelt kwetsbaar. Maar de volgende keer blijkt de hulpverlener ziek, zwanger of overgeplaatst naar een andere afdeling en moet je jouw verhaal weer helemaal opnieuw vertellen. Eén Vandaag maakte er een documentaire over. Het meisje op de foto noemt het ‘bushaltegesprekken’. Iedere keer vertel je jouw verhaal met minder diepgang: je deelt de hoofdlijnen mee. Op het laatst lijkt het wel over een ander te gaan. Het vertrouwen in het effect van de hulp neemt steeds meer af. Hoe kunnen de hulpverleners jou ooit begrijpen als ze niet in jou investeren. En dan moet het gesprek ook nog in drie kwartier worden afgerond, inclusief inleiding en planning van de volgende afspraak. Veel mensen herkennen dit beeld. Het is frustrerend. Diane Kroeskamp schrijft:

Hoe moeilijk kan het zijn jezelf te laten zien
Te tonen wie je bent en wat er leeft
Je blijdschap, je verdriet en alles wat je raakt
Hoe jij de wereld ziet en ook beleeft

Deze geluiden motiveren mij om mijn praktijk verder vorm te geven. Ik wil oprecht weten wie de kinderen en jongeren zijn, die in mijn praktijk langskomen. Ik wil ze helpen hun talenten te ontdekken en om te gaan met de hobbels in hun leven. Nee, ik heb niet altijd pasklare antwoorden en ik werk niet altijd volgens vaste protocollen en met mooi omlijnde stappenplannen. Maar ik hoop dat de kinderen en jongeren later kunnen zeggen: iemand heeft echt naar mij geluisterd! Zij vond mij blijkbaar de moeite waard. Diane Kroeskamp besluit haar gedicht zo:

Pas dan kun je werkelijk tot bloei komen.
Je talenten laten zien, ondanks je diepe pijn
Wat aarzelend kun je je deuren openzetten
En opgelucht kun je zeggen: Ik mag er zijn!

https://eenvandaag.avrotros.nl/item/eindeloze-stoet-hulpverleners-helpt-kinderen-in-jeugdzorg-niet-elke-keer-opnieuw-mijn-verhaal-doen/